W latach 1922-1939 było 25 przewodników Tatrzańskich i wszyscy oni byli góralami z dziada pradziada. W roku 1937 pierwszym przewodnikiem nie góralem został Stanisław Motyka - wybitny taternik i narciarz.
Urodził się w Zakopanem w maju 1906r. ale jego ojciec pochodził spod Tarnowa. W wieku 17 lat po raz pierwszy wspinał się w Tatrach i tak rozpocz±ł przygodę ze wspinaniem i Tatrami. Zim± uprawiał narciarstwo biegowe i skoki. Dwukrotnie był mistrzem Polski w sztafecie 5x10km i brał udział w igrzyskach olimpijskich. Krótko po tym miał wypadek na krokwi i porzucił narciarstwo na rzecz taternictwa.
W 1932 roku wraz z Janem Sawickim pokonał południow± ¶cianę Zamarłej Turni "w poprzek" od Zmarzłej do Koziej Przełęczy, bardzo efektown± w±sk± listw± skaln±. Jest to jedyna uczęszczana tego typu droga w Tatrach Polskich. W 1937 roku został mianowany przewodnikiem Tatrzańskim I stopnia. W 1938 wraz z towarzyszami zdobył południow± ¶cianę Kołowego Szczytu Małego (Malý Kolový štít, 2276 m), drog± uchodz±c± wtedy za najtrudniejsz± w Tatrach.
Do 1939 roku był kierownikiem Szkoły Turystyki i Taternictwa Klubu Wysokogórskiego z baz± na Hali G±sienicowej. 
W czasie II wojny ¶wiatowej przeprowadzał Polaków za południow± granicę na Węgry.
Stanisław Motyka uton±ł podczas k±pieli w Dunaju w lipcu 1941r. Pochowany na cmentarzu w Pocsmegyer k. Leanyfalu na Węgrzech.
Polecam lekturę opowiadania Konstantego Stęckiego pt. "Profesionali¶ci" ze zbiorku opowiadań "Gawędy o przewodnikach tatrzańskich".